|
Znaczenie Drogi Krzyżowej.
Droga Krzyżowa nie jest pracą nad erudycją. Jest to nabożne ćwiczenie, umożliwiające mężczyznom i kobietom kontakt z Bogiem, adorowanie Go, dziękowanie Mu i powiększanie miłości do Niego. Przeżywanie cierpienia Chrystusa, jest szczególnie polecane wszystkim tym, którzy pragną żyć: "i postępujcie drogą miłości, bo i Chrystus was umiłował i samego siebie wydał za nas "w ofierze i dani na wdzięczną wonność Bogu"" (Ef 5, 2).
Ponieważ Męka była związana z konkretnym miejscem, dobrze jest znać jej geograficzny i fizyczny układ. Jest to związane z wieloma zmianami zachodzącymi w Ziemi Świętej od czasów Ewangelii, dotyczącymi budynków i kościołów które wznosiły się nad aktualnymi miejscami, a wszystko należałoby dodać do zamieszania doświadczonego przez pielgrzymów.
Droga, którą przeszedł Jezus w dniu śmierci nie uniknęła zmiennych kolei historii. Przejście Drogą Krzyżową daje pielgrzymom zrozumienie czym było niesienie krzyża przez ulice podobne tamtym, gdy tłumy ludzi, często niewzruszonych, czasami ciekawych, cichych zbierały się przed sklepami (podczas gdy zamknięcie sklepu przez muzułman mogło być pomocne pobożności, co wzięło się od piątkowych procesji zbierających tłumy, stając się zwyczajem przed 1967). W końcu, co rzeczywiście oznaczało podążanie za Chrystusem, jego Drogą Krzyżową jego Męką, jako pokornych braci. Stacje "Via Dolorosa", "Via Crucis" czyli "Drogi Krzyżowej" oznaczają odcinek drogi między twierdzą Antonia i Golgotą, którą szedł Jezus Chrystus uginając się pod ciężarem Krzyża.
Nazwa pochodzi z szesnastego stulecia, chociaż zwyczaj odtwarzania przeszłych kroków Jesusa na Golgotę datuje się od wczesnych stuleci chrześcijaństwa. Stosownie do wspólnej tradycji twierdza Antonia i pobliskie Pretorium były miejscami gdzie Jezus był przyprowadzony przed oblicze Piłata. Forteca, która stała blisko północno-zachodniego rogu żydowskiej świątyni, była punktem początkowym bolesnej drogi Jezusa na Kalwarię znajdującej sie w tamtym czasie poza murami miasta.
Stacje X do XIV są zlokalizowane wewnątrz Kościoła Grobu Pańskiego.
W każde piątkowe popołudnie, Franciszkanie, Dozorcy Świętych Miejsc od trzynastego stulecia, prowadzą pobożną procesję wijącą się ulicami Starego Miasta Jerozolimy podążającą śladami cierpiącego Chrystusa.
Z "Przewodnika po Ziemi Świętej" (*)
W 1230 roku została erygowana franciszkańska prowincja zwana Kustodią Ziemi Świętej. Znakiem charakterystycznym Kustodii jest krzyż jerozolimski - w czterech polach między ramionami czerwonego krzyża znajdują się cztery mniejsze krzyże. Ma ten znak wyrażać uniwersalność odkupienia. Pochodzi z czasów bizantyjskich, był rozpowszechniony przez krzyżowców, przyjęty przez Kustodię, noszony przez pielgrzymów.
Ziemia Święta to kraj niepodobny do innych. Dla Żydów kraj ten jest Ziemią Obiecaną Abrahamowi i jego potomstwu, jako dziedzictwo, znak Bożego błogosławieństwa i nagroda za wierność Przymierzu. Dla chrześcijan Palestyna jest ziemską ojczyzną Chrystusa, jest zapowiedzią królestwa niebieskiego, które według nauki Chrystusa jest rzeczywistością duchową, a nie ziemską. Dla jednych i dla drugich Palestyna to geograficznie określone miejsce na ziemi, gdzie Bóg objawił się człowiekowi i przemawiał do niego: "Ziemia, którą idziecie posiąść jest krajem gór i dolin, pijącym wodę z deszczu niebieskiego. To ziemia, którą stale nawiedza wasz Bóg, Jahwe, na której spoczywają oczy waszego Boga, Jahwe, od początku roku aż do końca." (Pwt 11, 11-12)
Jerozolima jest miastem trzykroć świętym.
Nazwa Jerozolima oznacza "miasto pokoju". Tak pismo święte jak i dokumenty pozabiblijne przekazały nam jeszcze inne jej nazwy: Salem, Jebuz, Syjon, Ofel, Gród Dawida, które z czasem wyszły z użycia, stały się historycznym wspomnieniem, albo zaczęły oznaczać cos innego. Np.: "Syjon" od czasów Dawida oznaczał wzgórze świątynne, a od czasów bizantyjskich wzgórze zachodnie. Za czasów Nowego Testamentu "miasto Dawida" znane było jako "dolne miasto". Przetrwała najstarsza nazwa - "Jerozolima". Najstarsza, bo spotkać ją można w dokumentach egipskich z XIX wieku przed Chrystusem gdzie występuje w formie U-R-S-M, a w XIV wieku przed Chrystusem "Ursalim". W języku hebrajskim nazwa "Yerushalajim" oznacza, że chodzi o dwie Jerozolimy: niebieską i ziemską.
Jerozolima jest miastem świętym dla Żydów. Dawid wybrał ją na stolicę państwa (ok. 1000 roku przed Chrystusem !) a jednocześnie, sprowadzając na Syjon Arkę Przymierza, uczynił Jerozolimę religijnym centrum i duchową stolicą Narodu Wybranego.
W świecie arabskim Jerozolima znana jest pod nazwą al-Quds, co znaczy "święta". Muzułmanie uważają Jerozolimę - al Quds - za trzecie święte miasto islamu (po Mekce i Medynie) a to z racji legendy o pielgrzymce, jaką Mahomet miał odbyć do meczetu "Oddalonego" (ar. al-Aqsa). Tradycja muzułmańska, począwszy od Omajadów, umiejscowiła ów meczet w Jerozolimie. W Jerozolimie też ma się odbyć sąd nad wiernymi i nad giaurami. Wierni znajdą się w raju wraz z Prorokiem Mahometem.
Dla chrześcijan Jerozolima jest miejscem dzieła Odkupienia i zawarcia Nowego Przymierza we Krwi Chrystusa. Chrystus wprawdzie płakał nad Jerozolimą, jako nad miastem zbuntowanym i niewiernym, ale w nim dokonał swej Paschy przez Mękę, Śmierć, Zmartwychwstanie i Wniebowstąpienie. W tym mieście na grono Apostołów i pierwszych uczniów - ziarno Kościoła - zstąpił Duch Święty. Chrześcijaństwo słusznie więc upatruje w Jerozolimie swoje geograficzne i historyczne początki. Oglądana natomiast w perspektywie rzeczy ostatecznych, Jerozolima doczesna jest obrazem Jerozolimy niebieskiej, "Oblubienicy, Małżonki Baranka", tak sugestywnie opisanej w Apokalipsie św. Jana (21, 9nn).
(*) - tekst opracowano na podstawie książki:
Ks. Stanisław Jankowski SDB, "Przewodnik po Ziemi Świętej", Wyd.:
Jubileuszowy Rok Odkupienia, Rzym, 1983. Imprimatur: Ks. Kazimierz Szczerba SDB, Rzym
|
